Bir gün ayrıldık ve sevilmekten eskimiş bir renk gibi hissettim kendimi.

Anonymous asked:
Eninde sonunda mutlu olmayacağım ben hep mutsuzum hep.

Mutsuzluk baki değildir


holly-grrail asked:
Sarılabiliyormuyuz qnq

Sımsıkı olmak şartıyla.
Ayrıca geç cevapladığım için özür diliyom


Bu yazıyı umudunu kaybetmiş ve asla mutlu olamayacaklarına inananlara yazıyorum. Şuan her ne kadar yaşadığınız şeyi bilmesem de hislerinizi paylaşabiliyorum. Ben de umudumu kestim, ben de yoruldum, ben de hissizleştim. Ama biliyor musunuz? İhtiyacınız olan tek şey zaman. Zaman iyileştirmez fakat yardım eder. Şöyle diyim; eninde sonunda mutlu olucaksın. Eninde sonunda hakettiğini alıcaksın. Ya düşünsene, sen daha hayallerini yaşamadın. Daha özgürlüğü benimsemedin, tatmadın. Daha evlenmedin. Anneliğin/babalığın hissini tatmadın. Ailenle, kendi kanından, senin sayende oluşan bi çocuğa doya doya sarılmadın, kokusunu içine çekmedin. Daha yaşamadığın, hissetmediğin o kadar güzel şey var ki. Erken pes edemezsin. Hayat bu; düşüceksin, kalkıcaksın. Tekrar düşüceksin, tekrar kalkıcaksın, ama daha güçlü ve olgun olarak. Daha geniş çaplı, daha sağlıklı ve daha olgun düşünüceksin. Yazık olmıycak mı? Sana, geleceğine, güzelliğine? O yüzden erken pes etme. Hayallerin ileride. Şimdi kalp kırıklıklarını unut. Derin nefes al, kafanı kaldır ve kendini sevdiğini söyle. Kimse senin kalbini kırabilicek kadar güçlü değil.